Reprezentacja Serbii (niegdyś Jugosławia, rozgrywająca swe spotkania pod egidą tego państwa w latach 1948-2002, a od 2003 do 2006 jako Serbia i Czarnogóra) to absolutna światowa siatkarska czołówka. Od wielu już lat wpływ na ten stan rzeczy ma szczególnie dwóch zawodników, którzy już powoli rozpoczynają etap końcowy występów reprezentacyjnych. Mowa tu oczywiście o Nikoli Grbiciu i Ivanie Milijkoviciu - bezsprzecznie najlepszym atakującym świata. Ta dwójka jest dzielnie wspierana przez młodych zdolnych - Janicia, Nikicia, Podrascanina, Bjelice, Petkovicia, Kovacevicia, a także przez kilku zawodników starej gwardii - m.in. Andrije Gericia. Razem ekipa ta tworzy bardzo dobrą mieszankę młodości z wieloletnim doświadczeniem, co znajduje swoje odzwierciedlenie w aktualnej pozycji, jaką Serbia zajmuje w światowej siatkówce. Problem tej drużyny zawiera się tylko w pytaniu - co będzie za kilka lat? Grbić i Milijković powoli odchodzą, a zmienników o takich umiejętnościach i klasie próżno w Serbii szukać. Bo zarówno Petković i Starović - ich nominalni zmiennicy - są bardzo dobrymi zawodnikami, ale niestety nie posiadają umiejętności nawet zbliżonych do ich starszych kolegów.